Vroegkinderlijke trauma's die jouw leven nog steeds beïnvloeden 

Je hebt geen oorlog meegemaakt.
Geen ingrijpende rampen.
Je bent niet mishandeld.

En toch...

Voel je je vaak niet goed genoeg.
Zet je jezelf altijd op de laatste plek.
Doe je je sterker voor dan je je voelt.
Ben je moe. Zo verschrikkelijk moe.
En weet je eigenlijk niet goed waarom.

Misschien zeg je wel tegen jezelf: "Ik had het toch niet zo slecht?"

Ik hoor het zo vaak van de vrouwen die bij mij komen.
En ik begrijp het. Want wat ik je vandaag wil vertellen, is iets wat veel mensen niet weten...

Er bestaan ook trauma's met een kleine 't'.
Geen grote, zichtbare wonden. Geen duidelijke aanleiding.

Maar wel diepgaande ervaringen uit je vroege kindertijd die stilletjes hebben bepaald hoe je naar jezelf kijkt. Hoe je je voelt. Hoe je reageert op stress. Op mensen. Op het leven.

En die zijn net zo echt. Net zo impactvol.
Soms zelfs moeilijker te herkennen, juist omdat ze zo 'normaal' leken.

Wat zijn trauma's met een kleine 't'?

Trauma's met een kleine 't' zijn subtiele ervaringen uit je vroege kindertijd die je op het eerste gezicht misschien bagatelliseert.

Momenten waarop je je als kind niet gezien, gehoord of veilig voelde.

Misschien had je ouders die goedbedoelend waren, maar emotioneel onbereikbaar.
Misschien groeide je op in een omgeving waar hoge verwachtingen de norm waren.
Misschien leerde je al vroeg dat je je gevoelens beter voor jezelf kon houden.

Deze ervaringen lijken klein. Maar ze zijn niet klein.

Want tussen 0 en 7 jaar wordt de basis van jouw karakter gevormd. Alles wat je meekrijgt in die periode, wordt door je brein opgeslagen als waarheid.

Als jij in die periode keer op keer de boodschap ontvangt dat je gevoelens er niet toe doen... dat je moet presteren om geliefd te worden... dat het niet veilig is om jezelf te zijn...
Dan wordt dat een onbewust programma.
Een programma dat je als volwassene nog steeds draait.

Laat me je een paar voorbeelden geven...

Voorbeeld 1: Altijd klaarstaan, nooit genoeg zijn

Je bent opgegroeid in een gezin waar prestaties hoog in het vaandel stonden.
Je ouders waren druk. Weinig tijd om emotioneel aanwezig te zijn. Ze prezen je als je goede cijfers haalde.

Maar ergens voelde je onbewust: ik word gewaardeerd om wat ik doe. Niet om wie ik ben.
Je leerde: Liefde is voorwaardelijk en je moet het verdienen.

_{[Designed by Freepik]}

Nu, als volwassene, kun je niet ontspannen. Je bent constant bezig. Altijd op zoek naar manieren om jezelf te bewijzen. In je werk. In je relaties. Zelfs in je vrije tijd.

Diep vanbinnen leeft de angst: als ik stop met presteren, ben ik niet meer geliefd.

Het gevolg? Chronische stress. Uitputting. Het gevoel dat het nooit genoeg is.

Dit is door een vroegkinderlijk programma dat nog steeds op de achtergrond draait.
 

Voorbeeld 2: De stille getuige

Misschien groeide je op in een gezin waar conflicten werden vermeden. Emoties niet gevoeld.
Er werd niet geschreeuwd. Maar er hing altijd iets in de lucht. Een sluier van onuitgesproken boosheid of verdriet.

Als kind leerde je al snel om jezelf aan te passen, om stil te zijn en geen problemen te veroorzaken.
Je werd een stille getuige van de emoties van anderen, zonder de ruimte om je eigen gevoelens te uiten.

Nu merk je dat je het moeilijk vindt om voor jezelf op te komen. Je onderdrukt je eigen emoties en behoeften. Gaat confrontaties liever uit de weg. Zegt JA terwijl je NEE bedoelt. Je verliest jezelf in relaties.
En dat kost energie. Veel energie.

De onuitgesproken regels uit je jeugd zijn meegegroeid. Ze fluisteren nog steeds: neem geen ruimte in. Zorg dat iedereen blij is. Jij komt later wel.

Voorbeeld 3: De onvoorspelbare omgeving

Stel je voor dat je bent opgegroeid in een gezin waar de sfeer op elk moment kon omslaan.
Het ene moment was alles rustig. Het volgende moment was er een ruzie, een woede-uitbarsting, een gespannen stilte.

Als kind wist je nooit waar je aan toe was.

Dus werd je hyperalert. Je leerde de stemming van anderen lezen als een overlevingsstrategie. Je paste je aan. Je zorgde voor de harmonie.

_{[Designed by Freepik]}

Nu, als volwassene, ben je hoogsensitief voor de energie van anderen.
Je voelt feilloos aan wanneer iemand niet blij is. En je past je gedrag direct aan.

Maar dit kost enorm veel energie. Je lichaam staat voortdurend op scherp. Je bent altijd op je hoede. Alsof je altijd voorbereid moet zijn op het ergste.

Chronische stress. Vermoeidheid. Soms zelfs fysieke klachten zoals hoofdpijn, pijn in je nek, kaak en schouders, of een opgejaagd gevoel in je lijf. De voortdurende spanning put je uit en laat weinig ruimte voor ontspanning.

Dit is wat een onveilige omgeving en de voortdurende angst voor conflicten met een kind doen.

Herken je jezelf hierin?

Misschien niet in één van deze voorbeelden. Misschien in alle drie.
Of misschien in iets anders. Iets wat je nooit als 'erg genoeg' hebt beschouwd om er aandacht aan te geven.

Hier zijn 8 subtiele momenten van vroegkinderlijke pijn die ik veel tegenkom...

😔 Je ouder negeerde je als straf. Praatte dagenlang niet tegen je, zonder te zeggen wat je fout had gedaan. Hierdoor voelde je je angstig, buitengesloten en eenzaam.

😔 Als je je gevoelens deelde, reageerde je ouder boos of teleurgesteld. Je leerde al snel: mijn gevoelens zijn een last. Ik hou ze beter voor mezelf. Ik moet het alleen oplossen.

😔 Je werd uitgelachen of bekritiseerd als je anders was. Je eigen interesses werden weggewuifd als 'onzin' of 'zonde van je tijd'. Je leerde: wie ik ben is niet goed genoeg. Ik moet zijn wie anderen van me verwachten.

😔 Als je thuiskwam met iets wat je bezighield, was er niemand die echt luisterde. Je voelde je onzichtbaar. Alsof jij er niet echt toe deed. Alsof niemand echt om je gaf en dat je er alleen voor stond.

😔 Als je overweldigd was of huilde, hoorde je: "Het is niet zo erg" of "Hou op met huilen". Je leerde je gevoelens weg te stoppen. En raakte steeds verder van jezelf verwijderd.

😔 Er was iets wat niet benoemd mocht worden thuis. Een geheim. Verslavingsproblematiek. Iets wat 'binnen de muren bleef'. Dit zorgde voor een sfeer van schaamte. Je leerde: sommige dingen bestaan niet als je er niet over praat.

😔 Als je ouder verdrietig, van slag of boos was, was jij degene die hem/haar moest troosten. Je leerde: ik ben verantwoordelijk voor de emoties van anderen. Je nam een ouderrol op je die niet bij een kind hoort.

😔 Moeilijke gesprekken werden altijd vermeden. Gevoelens werden weggestopt. Je leerde: emoties zijn gevaarlijk. Het is beter ze te negeren en op te kroppen.

Kijk eens eerlijk naar deze lijst. 
Hoe vaak zeg je tegen jezelf: "Ach, dat stelde toch niet zoveel voor"?

Maar stel je eens voor dat jouw eigen kind dit meemaakte.
Zou je het dan ook bagatelliseren?

Wat dit doet met je zenuwstelsel

Tussen 0 en 7 jaar is je zenuwstelsel volop in ontwikkeling.
In die periode heb je veilige, liefdevolle verbinding nodig om te leren hoe je je eigen emoties reguleert.

Als die verbinding er niet genoeg was, ontwikkel je een gevoeliger zenuwstelsel. Een zenuwstelsel dat sneller in overlevingsmodus schiet. Dat moeilijker kan ontspannen. Dat altijd net iets meer op de achtergrond 'aan' staat. Klaar om te vechten, vluchten of bevriezen, zelfs in situaties die objectief gezien veilig zijn.

Dit is geen zwakte. Dit is wat er biologisch gebeurt als een kind opgroeit in een omgeving waar het zich niet volledig veilig en gezien voelde.

En het verklaart zoveel.

Waarom je zo snel overweldigd raakt.
Waarom ontspannen zo moeilijk is.
Waarom je altijd maar doorgaat.
Waarom je zo onzeker bent.
Waarom je zo hard je best doet, maar je je nooit echt goed genoeg voelt.

Je zenuwstelsel heeft geleerd: de wereld is niet altijd veilig. Blijf alert.
En het draait dat programma nog steeds.

Heling is mogelijk

Het goede nieuws is dat heling mogelijk is.
Niet door het verleden te veranderen. Dat kan niet.

Maar wel door je zenuwstelsel nieuwe ervaringen te geven.
Door te leren dat het nu veilig is.
Door laag voor laag de oude patronen te doorbreken.

Dit begint met bewustwording.
Met erkennen dat wat jij hebt meegemaakt, ertoe deed. Dat het impact heeft gehad. Dat je reacties en patronen niet uit het niets komen. Erkennen waar je kwetsbaar bent.

Maar bewustwording alleen is niet genoeg.

En dit is precies waar het voor veel vrouwen vastloopt.

Ze lezen boeken. Ze volgen cursussen. Ze praten erover in therapie.
Ze begrijpen het inmiddels heel goed. Maar ze voelen nog steeds hetzelfde.

Dat komt omdat trauma niet in je hoofd zit. Het zit in je lichaam.
In je spieren. Je ademhaling. Je zenuwstelsel.

Je kunt het niet wegdenken. Je kunt het niet analyseren.
Je moet de pijn in een veilige setting doorvoelen om het te kunnen helen.

Hoe ziet dat er dan uit?

Ik werk onder andere met een methode die BBTRS heet. Dat staat voor Biodynamic Breathwork and Trauma Release System.

Het klinkt misschien ingewikkeld. Maar het is eigenlijk heel eenvoudig in de kern.

Je lichaam heeft een natuurlijk vermogen om spanning en trauma te verwerken en los te laten.
Alleen... dat vermogen is bij de meeste mensen geblokkeerd...

Door jarenlang je gevoelens weg te stoppen.
Door altijd 'sterk' te zijn.
Door nooit de ruimte te hebben gehad om echt te voelen.

BBTRS helpt je om dat natuurlijke proces weer op gang te brengen.

Niet door te praten. Niet door te analyseren.
Maar door te ademen. Te bewegen. Te voelen. Te uiten.

Het resultaat?

Verhoogd lichaamsbewustzijn. Diepe ontspanning. Emotionele bevrijding.
Een gevoel van ruimte. Van lichtheid. Van thuiskomen bij jezelf.

Veel vrouwen zeggen na een sessie: "Ik voel me lichter dan ik me in jaren heb gevoeld."

Niet omdat alle problemen ineens opgelost zijn.
Maar omdat er iets losgelaten heeft. Iets wat al zo lang vastzat.

Wil je voelen wat dit voor jou kan doen?

Misschien herken je jezelf in wat je hebt gelezen.
Misschien voel je: dit is het. Dit is waarom ik me zo voel.
Of misschien ben je nieuwsgierig.
Klaar om iets anders te proberen dan alles wat je al hebt geprobeerd.

Dan nodig ik je uit voor een proefsessie.
Een sessie van 1,5 uur. Online of in mijn praktijk.
Waarin je lichaam eindelijk de ruimte krijgt om los te laten wat het al zo lang vasthoudt.
Dit is geen praatsessie. Dit is lichaamswerk.

En voor veel vrouwen is het de eerste keer dat ze écht voelen: "Oh, zo voelt ontspanning. Zo voelt het om in mijn lichaam te zijn zonder spanning."

Je hoeft niet zeker te weten of het iets voor jou is.
Je hoeft alleen maar nieuwsgierig te zijn.
Want jouw lichaam weet al wat het nodig heeft.
Jij mag het nu eindelijk laten voelen.